Wszystko zaczęło się od tego, że chciałem starego Opla. Żadnych wielkich planów, żadnej rajdówki, żadnego rozbierania samochodu do ostatniej śrubki. Po prostu ładna Vectra A, najlepiej zachowana w oryginale, którą można od czasu do czasu wyciągnąć na niedzielną przejażdżkę.
Brzmiało całkiem rozsądnie, prawda?
No cóż…
Wszystko przez wiśniową Vectrę
Jak na motoryzacyjnego świra przystało, uwielbiam przeglądać ogłoszenia samochodowe. Nawet kiedy niczego konkretnego nie szukam, zawsze znajdzie się coś ciekawego, co chętnie postawiłbym w garażu.
Stare Ople chodziły za mną już od jakiegoś czasu, ale chyba dopiero pewna wiśniowa Vectra A sprawiła, że zacząłem poważniej myśleć o zakupie.
Stała sobie w mieście, obok którego mieszkam. Zwykły sedan, kartka „sprzedam” za szybą, nadwozie już trochę chrupiące. Niby nic szczególnego, ale ja nie widziałem takich Vectr na ulicach od lat!
I nagle bardzo chciałem ją mieć 😀

Problem w tym, że cena wydawała mi się dość wysoka, szczególnie biorąc pod uwagę stan samochodu. Do tego pod maską siedziało 1.6, które jakoś szczególnie do mnie nie przemawiało.
Vectra stała więc przez kolejne miesiące, a ja prowadziłem ze sobą wewnętrzne negocjacje. Kupić? Nie kupić? Może jednak? A może lepiej odpuścić?
Ostatecznie samochód zniknął.
Czy ktoś go kupił? Czy skończył na złomie? Nie mam pojęcia. Wiem tylko, że temat starego Opla wcale nie zniknął mi z głowy. Wręcz przeciwnie – dalej przeglądałem ogłoszenia i szukałem swojej sztuki.
Pojechałem obejrzeć – wiadomo, jak to się skończyło
Los bywa zabawny, bo ostatecznie Vectra znalazła się znacznie bliżej, niż mogłem przypuszczać.
Tata mojego znajomego planował zmianę samochodu. A czym jeździł? Oczywiście Vectrą A.
Nie mogłem przepuścić takiej okazji.
Umówiłem się na oględziny, chociaż słowo „oględziny” jest tutaj trochę na wyrost. W zasadzie jeszcze przed wyjazdem wiedziałem, że chcę ją kupić. Pozostało tylko pojechać i poudawać, że podejmuję jakąś rozsądną, przemyślaną decyzję.
Żeby jednak nie było zbyt łatwo, kilka dni przed planowanym spotkaniem dostałem informację, że samochód jest już sprzedany. Znalazł się inny kupujący.
Na szczęście dla mnie ów kupujący nigdy nie dotarł na miejsce 🙂
Pojechałem więc raz, później drugi raz, tym razem już z kierowcą. Dokumenty, kawa, formalności i gotowe.
12 stycznia 2024 roku stałem się właścicielem wiśniowego Opla Vectry A w sedanie, z silnikiem 1.8 i instalacją LPG.
Piękna sprawa!
Samochód miał oczywiście swoje problemy. Najbardziej dawało o sobie znać uszkodzone łożysko sprzęgła, które wyło jak smok. Ale co z tego? Vectra o własnych siłach dotarła do domu, a ja byłem zadowolony jak dziecko.
Była zima, szybko robiło się ciemno. Pamiętam, jak siedziałem w domu i co chwilę zerkałem przez okno na nowy nabytek.
W końcu miałem swoją Vectrę A… <3







Miało być tylko sprzęgło…
No właśnie, tyle było z jeżdżenia.
Łożysko sprzęgła wymagało naprawy, więc kupiłem potrzebne części i zacząłem przygotowania. Już 15 stycznia postanowiłem zajrzeć pod tapicerkę bagażnika, żeby sprawdzić stan kielichów.
Kielichy wyglądały całkiem nieźle.
Za to podłoga bagażnika… już niekoniecznie.







29 stycznia Vectra stała już na najazdach, bez kół i skrzyni biegów. A skoro już tam była, pomyślałem, że przy okazji wymienię końcówki drążków kierowniczych, bo samochód trochę pływał po drodze.
I tutaj pojawiły się dwa słowa, które chyba powinny być zakazane przy starych samochodach…
Przy okazji.
Bo skoro już coś rozbieram, to może warto sprawdzić jeszcze to? A skoro znalazłem trochę rdzy na błotniku, to przecież wypadałoby się nią zająć. Tu coś wymienić, tam coś wyspawać…
Z roboty, która miała zająć jeden dzień, zrobiły się chyba dwa miesiące. 🙂
W połowie lutego postanowiłem sprawdzić jeszcze jedną rzecz. Dlaczego właściwie mam wodę na podłodze?
Odpowiedź wymagała wyciągnięcia wnętrza.
Fotele, dywany, wygłuszenia… Wszystko zaczęło opuszczać samochód. A wraz z tymi elementami wyciągnąłem również litry wody, które zdążyły zgromadzić się w gąbkach pod wykładziną.
Pod koniec lutego wnętrze było już rozebrane, a w marcu zabrałem się również za usuwanie wygłuszeń z podłogi.


















29 marca Vectra wreszcie opuściła najazdy. Znów jeździła, a przy okazji zrobiła się zdecydowanie cichsza mechanicznie. Tyle że w środku wyglądała już zupełnie inaczej niż w dniu zakupu.
I wcale nie zamierzałem na tym kończyć 😉
A może by tak… rajdówkę?
Początkowo chciałem zachować Vectrę możliwie blisko oryginału. Ładny klasyk, bez większych kombinacji.
Tyle że im więcej szukałem informacji, części i rozmawiałem z innymi właścicielami Vectr, tym bardziej docierało do mnie, że przywrócenie takiego samochodu do naprawdę dobrego, oryginalnego stanu może być kosztowną zabawą.
A ja przecież lubię też robić rzeczy po swojemu…
Do tego od dawna ciągnęło mnie do rajdów terenowych, off-roadu i wszelkiego rodzaju szutrowych zmagań. W końcu w głowie pojawiło się pytanie:
A może zrobić rajdówkę?
Nieee. Przecież miał być klasyk na niedzielę.
Ale skoro pomysł już się pojawił, to wypadało chociaż sprawdzić, jak wyglądały rajdowe Ople. Tak, oczywiście tylko z ciekawości 🙂
Zacząłem więc przeglądać internet, szukać historycznych rajdówek i różnych wersji Vectry A. Wystarczyło niewinne wyszukiwanie „Vectra livery”, żeby otworzyć zupełnie nowy rozdział tego projektu.
Bo wiecie co? Uważam, że rajdowe oklejenia powinien mieć praktycznie każdy samochód!
Te wszystkie kolory, napisy, logotypy sponsorów, charakterystyczne wzory… Szczególnie te z lat 80. i 90. mają w sobie coś, czego często brakuje współczesnym projektom.




Przeglądałem kolejne zdjęcia, aż w końcu trafiłem na samochód, przy którym wiedziałem, że to jest właśnie to.
Opel Vectra A Luisa Climenta. To było to!

No powiedzcie sami. Czyż nie jest piękna?
Białe nadwozie, zielono-czerwone malowanie, charakterystyczne napisy i ten niepowtarzalny klimat rajdów z lat 90. Do tego szerokie nadkola, zderzaki i lotka z Vectry 2000.
Wszystko idealnie do siebie pasuje.
Co najlepsze, ja generalnie nie przepadam za białymi samochodami. A tutaj? Nie wyobrażam sobie tego projektu w innym kolorze.
To malowanie ma po prostu to coś <3
Zacząłem więc szukać informacji o samochodzie Luisa Climenta z 1994 roku. Zdjęć, nagrań z rajdów, szczegółów nadwozia, wszystkiego, co mogłoby pomóc mi lepiej poznać tę konkretną Vectrę.
I trochę mnie poniosło.
Pisałem do osób z Hiszpanii, do fotografów z tamtych lat, autorów hiszpańskich magazynów motoryzacyjnych… Pierwsze zachowane na dysku zdjęcia jego samochodu mam z 1 maja 2024 roku. W kolejnych tygodniach pobierałem następne materiały, w tym filmy przedstawiające Vectrę w akcji.
Nie będę nawet próbował liczyć godzin spędzonych na poszukiwaniach. Mam wrażenie, że zebrałem już chyba wszystkie dostępne zdjęcia i filmy, na których pojawia się ta Vectra.
Ale dzięki temu pomysł przestał być tylko luźnym „a może rajdówka?”.
Wiedziałem już, co chcę zbudować.
Nie replika 1:1, tylko moja Vectra Rally
Nie zamierzam budować idealnej repliki samochodu Luisa Climenta. Chcę stworzyć coś mocno nim inspirowanego, ale z własnymi rozwiązaniami i charakterem.
A główne założenie? Zbudować możliwie najtańszą rajdówkę własnymi rękami.
Nie samochód do profesjonalnego ścigania, nie projekt z nieograniczonym budżetem i katalogiem drogich części motorsportowych. Po prostu coś fajnego, czym będzie można się pobawić, pojechać na zlot i pokazać, że nie zawsze trzeba wydawać fortunę, żeby stworzyć coś ciekawego.
Chcę też, żeby Vectra była swego rodzaju wizytówką tego, co robię. Samochodem, który reprezentuje mnie, moje pomysły i CARGETHER, które dostanie swoje miejsce na rajdowym oklejeniu.
Będzie charakterystyczne biało-zielono-czerwone malowanie, szerokie nadkola, klatka bezpieczeństwa i stylistyka Vectry 2000. Zderzaki i lotka z tej wersji są już kupione, a same poszerzenia zamierzam wykonać w nieco zmodyfikowanej formie. Nawet emblematy „Vectra Rally” na bagażnik planuję wydrukować samodzielnie.
Na razie bez mocnego silnika i napędu na cztery koła. Nie wszystko musi być od razu zrobione na najwyższym poziomie, szczególnie jeśli celem jest również nauka. Oczywiście bez oszczędzania na rzeczach, od których zależy bezpieczeństwo.
Bo chyba właśnie o to chodzi mi w tym projekcie najbardziej.
O wyzwanie.
Nigdy wcześniej nie miałem do czynienia ze spawarką? No to będzie okazja się nauczyć. Trzeba zaprojektować i wykonać poszerzenia? Spróbuję. Coś nie wyjdzie za pierwszym razem? Trudno, poprawię 🙂
Chcę sprawdzić, ile jestem w stanie zrobić sam, po swojemu i możliwie niewielkim kosztem.
A jeśli na końcu powstanie samochód, który będzie przyciągał wzrok na zlotach, dawał frajdę z jazdy i którego nie spotkam na każdym parkingu, to tym lepiej.
I tak zaczęła się zabawa…
W maju 2024 roku zacząłem przygotowywać miejsce pod wiatę, która miała stać się garażowym domem Vectry.
W tym czasie samochód był już w dużej mierze pozbawiony wnętrza. Przez kolejne miesiące prace posuwały się powoli, a Vectra była przestawiana z kąta w kąt pod gołym niebem. Przy okazji sprzedawałem elementy wyposażenia, które nie będą już potrzebne.
W sierpniu udało mi się kupić zderzaki i lotkę z Vectry 2000, więc przynajmniej część rajdowej wizji zaczynała nabierać realnych kształtów.
We wrześniu wreszcie pojawiło się porządne miejsce do pracy. 16 września wiata była już zamknięta i miała oświetlenie.



Teraz można było zabrać się za poważniejsze prace.
A tych nie brakowało. Blacharka, korozja, poszerzenia, instalacja elektryczna i masa innych rzeczy, z którymi wcześniej nie miałem większego doświadczenia. Choćby spawanie – do tej pory spawarka była dla mnie raczej obcym narzędziem.
I właśnie to podoba mi się w całym przedsięwzięciu. Nie chodzi wyłącznie o efekt końcowy. Sam proces budowy, szukanie rozwiązań, popełnianie błędów i uczenie się nowych rzeczy jest ogromną częścią tego projektu.
Dzisiaj, patrząc na to wszystko, trochę śmieszy mnie pierwotny plan 😀
Miał być ładny, oryginalny Opel na niedzielne przejażdżki…
A jest budowa rajdowej Vectry A, własna wiata, spawanie, poszerzenia i lista rzeczy do zrobienia, która zdaje się nie mieć końca.
I pomyśleć, że na początku chciałem tylko wymienić sprzęgło…
W kolejnych wpisach pokażę, jak wyglądał demontaż Vectry, co udało mi się odkryć po drodze i jak bardzo samochód zdążył się zmienić, zanim jeszcze rozpoczęła się właściwa odbudowa i oczywiście jakie są kolejne kroki i plany 🙂

